The Last Supper A2

Is een hedendaagse persiflage op Het Laatste Avondmaal, waarin twaalf moderne dictators rond de tafel zijn samengebracht.

In tegenstelling tot wat op het eerste gezicht vaak wordt aangenomen, stelt de centrale figuur niet Adolf Hitler voor, maar Charlie Chaplin in zijn rol uit de film The Great Dictator (1940). Deze keuze is betekenisvol: Chaplins film staat bekend om zijn krachtige en aangrijpende slotspeech, waarin hij een indringend pleidooi houdt voor menselijkheid, vrede en solidariteit in een wereld die geteisterd wordt door onderdrukking en oorlog.

De rode knop op de tafel, geplaatst voor Chaplin, fungeert als een symbolisch element. Ze suggereert de mogelijkheid om in één handeling een einde te maken aan de aanwezigheid – of zelfs het bestaan – van de dictators die rond de tafel zitten. Onder hen zijn herkenbare hedendaagse figuren zoals Vladimir Poetin, Benjamin Netanyahu en Kim Jong-un.

Hoewel het oorspronkelijke concept dateert van april 2024, werd het werk later aangepast: na de herverkiezing van Donald Trump werd de Nicaraguaanse dictator Daniel Ortega in de compositie vervangen door Trump, zittend naast Vladimir Poetin.

The Great Dictator (1940), geschreven, geregisseerd en vertolkt door Charlie Chaplin, vormt een belangrijke inspiratiebron voor dit kunstwerk. De film is een satirische aanklacht tegen totalitarisme en richt zich in het bijzonder op Adolf Hitler, die in de film wordt geparodieerd als Adenoid Hynkel. Ook Benito Mussolini wordt bespot in de figuur van Benzino Napaloni. Chaplin vertolkt in de film een dubbelrol: enerzijds die van een joodse kapper, anderzijds die van de dictator Hynkel. Het is bovendien de eerste film waarin Chaplin gesproken dialogen gebruikt.

Hoewel Chaplin al eind jaren dertig aan de film werkte, ging deze pas in 1940 in première, op een moment dat Hitler reeds grote delen van Europa had veroverd. Aanvankelijk werd de film in de Verenigde Staten niet unaniem positief ontvangen; sommigen beschouwden het als een aanval op het staatshoofd van een land waarmee de VS nog geen oorlog voerde. Pas na de Amerikaanse betrokkenheid in de Tweede Wereldoorlog, vanaf 1941, groeide de waardering en werd de film zelfs ingezet als propagandamiddel.

Later gaf Chaplin aan dat hij de film waarschijnlijk niet op dezelfde manier zou hebben gemaakt indien hij volledig op de hoogte was geweest van de gruweldaden die het naziregime nog zou begaan.